dydek ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) drobna moneta zdawkowa w I Rzeczypospolitej, także ogólne żartobliwe określenie ówczesnych pieniędzyMałgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 220. (1.2) pierś kobiety, zwierzęcia
(1.1)
(1.1) Dydka bym za to nie dał – mówił w duchu – że pójdzie do kanclerza i wszystko mu wyśpiewaJózef I. Kraszewski, Banita, Warszawa 1985, s. 164.. (1.1) Ani dydka nie mam, a wiesz, Guciu, że nie zborgują – mruczała…Władysław Reymont, Chłopi, t. I, rozdz. V. (1.2) …płacze, jak się go przewija, tak mu dobrze, a poza tym ssie dydka mamy…Z internetu.
dyduszek dydać, dydkać
stoi panna w sklepie, dydki sobie klepie
(1.1) → drobna moneta zdawkowa (halerz, fenig)
(1.2)