chuć () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) chęć, ochota, wola działania (1.2) chęć do robienia złych rzeczy (1.3) trudne do opanowania pożądanie fizyczne, pozbawiony hamulców pociąg płciowy
(1.1) Nie pieniędzy nam trzeba, waszmościowie, a chuci szlachetnej. (1.2) Tylko do figlów chuć ma zawsze, nie do nauki. (1.3) Poczuł, że ogarnia go zwierzęca chuć.
(1.1) chęć, ochota, wola działania (1.3) pożądanie
(1.1) niechętny, bierny
(1.3) libido
(1.1) chętny, ochotny (1.2) chutliwy zwierzęca chuć
(1.1) do mniej więcej końca XVII w., później przeszło w (1.2); dwa pierwsze znaczenia przestarzałe; w znaczeniu (1.3) nadal w użyciu
białoruski: (1.3) юр , похаць , пажада duński: (1.3) lyst esperanto: (1.3) volupto hiszpański: (1.3) lujuria , concupiscencia niemiecki: (1.3) Lust rosyjski: (1.3) похоть