קלאַפּ () ; polska: klap
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) uderzenie, cios (1.2) uderzenie, odgłos uderzenia, stuk, stuknięcie, stukanie, pukanie (1.3) cios, wstrząs, szok
(2.1) 1. oraz 2. od: קלאַפּן
(1.1-3) קלאַפּ; קלעפּ
(1.1) ער האָט געקראָגן אַ קלאַפּ אין קאָפּ. → Dostał cios / uderzenie w głowę. (1.2) ס׳האָט זיך דערהערט אַ קלאַפּ אין דער טיר. → Dało się słyszeć / Rozległo się stukanie / pukanie do drzwi.
(1.1) קריגן קלעפּ → otrzymać uderzenia / ciosy, zostać pobitym (1.1) טאָן אַ קלאַפּ מיט → uderzyć / stuknąć + (czymś) (1.2) טאָן אַ קלאַפּ מיט → trzasnąć + (czymś), zatrzasnąć + (coś), zamknąć + (coś) ze stukiem
קלאַפּעניש, קלאַפּער קלעפּל קלאַפּן, צוקלאַפּן
מיט איין קלאַפּ → za jednym zamachem, jednym pociągnięciem
od