__TOC__ pech () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) niepomyślny zbieg okoliczności
(1.1)
(1.1) Nie martw się przegraną, po prostu miałeś pecha. (1.1) Co za pech, mój autobus zderzył się z innym samochodem i nie zdążyłem na pociąg.
(1.1) mieć / przynieść pecha
(1.1) zezowate szczęście, garbate szczęście; niefart
(1.1) szczęście; fart
pechowiec zapeszyć , zapeszać pechowy pechowo
(1.1)
angielski: (1.1) bad luck, hard luck, tough luck, misfortune, jinx czeski: (1.1) pech , smůla francuski: (1.1) poisse , malchance hiszpański: (1.1) mala potra , mala pata islandzki: (1.1) óheppni , óhamingja niemiecki: (1.1) Pech rosyjski: (1.1) неудача serbsko-chorwacki: (1.1) peh , nezgoda słowacki: (1.1) pech , smola suahili: (1.1) bahati mbaya szwedzki: (1.1) otur ukraiński: (1.1) невдача węgierski: (1.1) balszerencse, pech włoski: (1.1) iella , sfortuna , iattura , disdetta
pech ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) pech
(1.1)
(1.1) smůla, neštěstí, nezdar
pech ()
rzeczownik (1.1) pech
(1.1) balszerencse
peches