korbacz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) bicz rzemienny, rzemień do bicza (1.2) batog skręcony ze szmat lub czegoś innego (1.3) bat z długim rzemieniem na krótkim trzonku (1.4) średniowieczna broń obuchowa piechoty w postaci żelaznej kolczastej kuli na łańcuchu, mocowanej do drewnianej rękojeściWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 132.Mała encyklopedia wojskowa, t. 2, Wydawnictwo MON, Warszawa 1970, s. 86. (1.5) penis byka
(1.1-5)
(1.1-2) Żart pański stoi za gniew i w gniew się obraca. Ty go słówkiem, a on cię korbaczem namacaSzymon Szymonowic, Żeńcy, w. 81-82.. (1.3) To rzekłszy Idrys uderzył wielbłąda korbaczem, a za jego przykładem poszli inni. Przez jakiś czas słychać było tylko tępe razy grubych batów, podobne do klaskania w dłonie, i okrzyki: yalla!…Henryk Sienkiewicz, W pustyni i w puszczy, rozdz. VIII.
(1.1) bykowiec (1.3) harap, kańczug (1.4) kiścień, masłak (1.5) bykowiec
(1.3) batog
korbaczyk
(1.3) < → bat, knut