dwójka () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nazwa cyfry 2 (1.2) ocena dopuszczająca w polskich szkołach, przedostatnia najgorsza (w skali 1-6) (1.3) najniższa (niezaliczająca) ocena w polskich szkołach (dawniej, przy skali 2-5) i na polskich uczelniach (obecnie, przy skali 2-5 lub 2-6) (1.4) dwoje, dwie, dwaj (osoby, zwierzęta, przedmioty) (1.5) pokój przeznaczony dla dwóch osób, z jednym łóżkiem lub z dwoma łóżkami (1.6) kupa, kał (1.7) druga klasa
(1.1-4)
(1.2) Pani od polskiego chciała mi wstawić plus dwójkę, ale wyprosiłem u niej w końcu minus trzy. (1.6) Druhu, muszę iść do lasu zrobić dwójkę!
(1.2) dwójka na szynach
(1.2) dopuszczający, mierny (1.3) niedostateczny, pała; (1.4) dwójca
dwa, dwoje dwa , zdwajanie , podwajanie , dwójkowicz , dwójarz dwójeczka dwója dwójkowy podwójnie
angielski: (1.1) two; (1.2) D bułgarski: (1.1) дво́йка chorwacki: (1.1) dvójka czeski: (1.1) dvojka duński: (1.1) toer ; (1.6) nummer to esperanto: (1.1) duo; (1.4) paro fiński: (1.1) kakkonen hiszpański: (1.1) dos interlingua: (1.1) duo kataloński: (1.1) dos kazachski: (1.1) екілік litewski: (1.1) dvẽjetas niderlandzki: (1.1) twee niemiecki: (1.1) Zwei polski język migowy: rosyjski: (1.1) дво́йка ; (1.3) дво́йка serbski: (1.1) дво́јка słowacki: (1.1) dvojka szwedzki: (1.1) tvåa ukraiński: (1.1) дві́йка ; (1.3) дві́йка włoski: (1.1) due żmudzki: (1.4) dvéitas