martyr () ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) męczennik
(1.1)
martyr ()
, , lub
lub
rzeczownik (1.1) męczennik, męczennica czasownik przechodni (2.1) umęczyć (zabić kogoś i uczynić z niego/niej męczennika/męczennicę)
(1.1) martyr; martyrs (2.1) martyr, martyred, martyred, martyrs, martyring
(1.1) Many catholic Saints were martyrs. → Wielu katolickich świętych było męczennikami. (2.1) St. Peter was martyred. → Św. Piotr został umęczony.
martyrdom
< < < (mártur) < (mártus)
martyr ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) męczennik
(1.1) martyr; martyrs
martyre , martyre
martyr ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) męczennik/męczennica
(1.1) martyr, martyris
martyrium martyrizō
(mártur) < (mártus)
martyr ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) męczennik
martyr ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) męczennik
martyr ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) męczennik
(1.1) en martyr, martyren, martyrer, martyrerna
marter