__TOC__ kall ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) mężczyznahttps://iecor.clld.org/languages/elfdalian
(1.1) kwinnfuok
< <
kall ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) powołanie
(1.1) et kall, kallet, kall, kallene lub et kall, kallet, kall, kalla
(1.1) Han følte et kall til å bli prest. → Poczuł powołanie, by zostać księdzem.
kall ()
przymiotnik (1.1) zimny, chłodny (1.2) zimny (np. człowiek, nerwy, krew), nieczuły (np. człowiek) rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) powołanie
(1) kall, kallt, kalla; (2.1) ett kall, kallet; kall, kallen
(1.1) Ett kallt öl skulle smaka gott. → Zimne piwo smakowałoby dobrze. (2.1) Sitt läkaryrke såg han som ett kall. → Swój zawód lekarza uważał za powołanie.
(1.1) kylig, sval (1.2) okänslig, känslolös, känslokall, kallsinnig, hjärtlös (2.1) kallelse, livsuppgift
(1.1) varm
(1) kyla, köld, kyl (1) kallna, kyla (1) kulen (1) kallt (2.1) kallelse (2.1) kalla
złożenie rzeczownikowe kallbad, kalldusch, kallfront, kallsvett • iskall fraza rzeczownikowa kall färg • kall mat • kalla kriget • kallt ljus fraza czasownikowa få kalla fötter • få kalla handen • få kalla kårar • ge kalla fötter • ge kalla handen • hålla huvudet kallt • tåla kallt stål złożenie przymiotnikowe kallblodig, kallsinnig • känslokall fraza przymiotnikowa kall som is