vind ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) wiatr
(2.1) = vinde → wygrywać
(1.1) en vind, vinden, vinde, vindene
(1.1) Orkanen ramte også kysten med stærke vinde og meget regn. → Huragan uderzył też na wybrzeżu silnymi wiatrami i obfitym deszczem.
vindmølle → wiatrak • god vind → pomyślnych wiatrów
,
vind ()
(1.1) owijać
vindi vindo, vindaĵo, vindotuko, vindotablo
vind ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr
(1.1) en vind, vinden, vinder, vindene
(1.1) På vei hjem hadde vi vinden i ryggen. → W drodze do domu mieliśmy wiatr w plecy.
nordavind • vestavind • sønnavind • østavind
vind ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) wiatr (1.2) poddasze, strych
(1.1-2) en vind, vinden, vindar, vindarna
(1.1) vindenergi • vindruta • vindrutetorkare (1.2) vindsrum
(1.2) vindsrum
(1.1) zobacz też: słownictwo związane z wakacjami w języku szwedzkim
vind ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) dźwigarka, dźwigownica (1.2) winda