__TOC__ vagga ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kołyska czasownik nieprzechodni (2.1) kołysać, bujać
(1.1) vagga, vöggu, vöggu, vöggu (vaggan, vögguna, vöggunni, vöggunnar); vöggur, vöggur, vöggum, vagga (vöggurnar, vöggurnar, vöggunum, vagganna) (2.1) að vagga, vaggaði, vaggað ()
(1.1) Nýfædd börn sofa í vöggum fyrstu vikurnar. → Nowonarodzone dzieci śpią przez pierwsze tygodnie w kołysce. (2.1) Það getur líka dugað að vagga barninu. → Możliwe, że wystarczy dziecko pobujać. (2.1) Og báturinn vaggar og veltist um sæ. → A statkiem kołysze i ciska po morzu.
(2.1) að vagga +
(1.1) vöggubarn
<< *
vagga ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) grupaA. P. Buddhadatta Mahathera, Concise Pali-English Dictionary (1.2) rozdział książki przymiotnik (2.1) rozdzielony, rozłączony, oddzielony
(1.1) vaggabandhana
(1.1) vaggiya
vagga ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kołyska czasownik przechodni (2.1) kołysać
(1.1) vagga, vaggan, vaggor, vaggorna (2.1) att vagga, vaggar, vaggade, vaggat, vagga!
(1.1)