__TOC__ jano ()
partykuła (1.1) tylko
(1.1)
(1.1) Kito Michałk — tak gronjašo se tomu molarjeju — njeběšo zły, ale jano lažkomyslony cłowjek. → Kito Michałk - tak nazywał się ten malarz - nie był złym, lecz tylko lekkomyślnym człowiekiem. (1.1) Kompozicija ako słowotworna metoda jo w dolnoserbšćinje až do drugeje swětoweje wojny podrědowanu rolu grała, tak až se jawi w Mukowem słowniku jano gjarstka kompozitumow. → Złożenie jako metoda słowotwórcza odgrywała w języku dolnołużyckim aż do czasów drugiej wojny światowej podrzędną rolę, tak iż w słowniku Arnoszta Muki jest tylko garść compositów.
jano ()
rzeczownik (1.1) pragnienie
janota janoinen