pojedynczy () , ,
przymiotnik relacyjny (1.1) taki, który jest tylko jeden; osobny
(1.1)
(1.1) W języku polskim cytat umieszcza się w podwójnych, a w języku angielskim – pojedynczych cudzysłowach. (1.1) W trakcie wyborów zdarzyły się pojedyncze incydenty, ale ogólnie panował spokój. (1.1) Z pistoletu maszynowego można prowadzić ogień pojedynczy i ciągły.
(1.1) poj.
(1.1) mnogi, seryjny
jeden //, jednostka , jedynka , jedność , jedynak , jedynaczka , pojedynek , pojedynczość jedyny pojedynczo jeden jeden
(1.1) liczba pojedyncza • zdanie pojedyncze • gra pojedyncza (osoba będąca w pojedynkę, sama) pisownia „” jest częstym błędem ortograficznym
amharski: (1.1) አንድ angielski: (1.1) single, individual, isolated arabski: (1.1) مفرد, أحد, منفرد, وحداني baskijski: (1.1) bakun, singular białoruski: (1.1) адзіночны białoruski (taraszkiewica): (1.1) паядынчы chiński standardowy: (1.1) 个 (gè), 一 (yī) duński: (1.1) enkelt esperanto: (1.1) unuopa francuski: (1.1) singulier hiszpański: (1.1) singular, suelto, separado, individual interlingua: (1.1) singule, simplice jidysz: (1.1) איינציק (ejncik) kornijski: (1.1) unnik litewski: (1.1) vieninis łaciński: (1.1) simplex, singulus niemiecki: (1.1) einzeln nowogrecki: (1.1) ενικός, μεμονωμένος, μονός, απλός ormiański: (1.1) եզակի romansz: (1.1) singul rosyjski: (1.1) одиночный, единичный, отдельный, частный szwedzki: (1.1) enstaka ukraiński: (1.1) одина́рний, одино́чний włoski: (1.1) singolo