kłótnia ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) brak zgody, ostra wymiana zdań, awantura
(1.1)
(1.1) Budowa domu spowodowała kłótnię małżonków. (1.1) Moi drodzy, po co kłótnie, po co wasze swary głupie, wnet i tak zginiemy w zupie!Jan Brzechwa, Na straganie
(1.1) kłótnia kogoś z kimś • kłótnia między kimś (kolegami/pracownikami/wspólnikami) • wybuchła kłótnia • doszło do kłótni • wszczynać kłótnie
(1.1) awantura, sprzeczka, spór, swarzenie
kłótliwość , kłótnik , skłócenie kłótliwy kłótliwie kłócić się, kłócić, pokłócić, skłócać
angielski: (1.1) quarrel, dispute, argument, row arabski: (1.1) خصام białoruski: (1.1) спрэчка duński: (1.1) skænderi esperanto: (1.1) kverelo francuski: (1.1) querelle , dispute hiszpański: (1.1) discusión , disputa islandzki: (1.1) rifrildi japoński: (1.1) , , jidysz: (1.1) מחלוקת (machlojkes), מחלוקה (machlojke) kaszubski: (1.1) tôczel , wadzenié niderlandzki: (1.1) ruzie polski język migowy: rosyjski: (1.1) спор słoweński: (1.1) prepir tuvalu: (1.1) kinauga ukraiński: (1.1) сва́рка włoski: (1.1) alterco , bega , briga , lite , tafferugllio