bęben ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) instrument muzyczny uderzany za pomocą specjalnych pałeczek; (1.2) wieloboczna, eliptyczna lub cylindryczna podbudowa pod kopułą; (1.3) także brzuch, zwłaszcza ciężarnej (1.4) część jakiegoś urządzenia o kształcie walca
(1.1-4)
(1.1) Dobosz uderzał w bęben z całej siły. (1.3) Ślubu jeszcze nie było, a ona już z bębnem chodzi.
(1.1) grać na bębnie/bębnach (1.3) chodzić z bębnem (1.4) bęben hamulcowy
(1.2) tambur (1.3) brzuch, bęc
bębnienie , bębniarz , bębnista , odbębnianie , odbębnienie bębenek bębnić , odbębniać , odbębnić bębnowy, bębenkowy
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
(1.3) aleucki: (1.1) cayaq, chaaya-x angielski: (1.1) drum; (1.2) tholobate, drum arabski: (1.1) طبل białoruski: (1.1) барабан ; (1.2) барабан ; (1.4) барабан bułgarski: (1.1) барабан ; (1.4) барабан , макара chorwacki: (1.1) bubanj czeski: (1.1) buben duński: (1.1) tromme esperanto: (1.1) tamburo francuski: (1.1) tambour interlingua: (1.1) tamburo itelmeński: (1.1) йайар jidysz: (1.1) פּויק (pojk) kaszubski: (1.1) bãben kataloński: (1.1) tambor luo: (1.1) bul niemiecki: (1.1) Trommel perski: (1.1) طبل rosyjski: (1.1) барабан ; (1.4) барабан rumuński: (1.1) tobă słowacki: (1.1) bubon suahili: (1.1) ngoma szwedzki: (1.1) trumma ukraiński: (1.1) бараба́н ; (1.2) бараба́н węgierski: (1.1) dob wilamowski: (1.1) pauk , paojk