utracić ()
, ,
czasownik dokonany (1.1) przestać być posiadaczem jakiejś rzeczy (1.2) przestać być posiadaczem jakiejś cechy
(1.1-2)
(1.1) W czasie wyprawy wojennej w 1018 r. odbił te tereny Bolesław Chrobry podczas wyprawy na Kijów. Polska ponownie utraciła je w roku 1031. (1.2) Roosevelt utracił władzę w nogach, ale dzięki rehabilitacji był w stanie utrzymać się na nich przez pewien czas (większość przemówień wygłaszał stojąc).
(1.1) stracić
tracić utrata , utracenie , bezstratność
nie ruszaj cudzego, nie utracisz swego
częściej używa się słowa stracić
(1.1-2) rosyjski: (1.1) утра́тить; (1.2) утра́тить