wywodzić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) wodząc kogoś wychodzić z nim skądś, wyprowadzać (1.2) o drodze: umożliwiać wyjście skądś, wyprowadzać (1.3) dochodzić do czegoś przez rozumowanie, wysnuwać wnioski (1.4) wyjaśniać, tłumaczyć coś, dowodzić czegoś (1.5) stworzyć czasownik zwrotny niedokonany (2.1) pochodzić z jakiegoś miejsca (2.2) mieć początek w czymś, w jakimś miejscu
(1.1-5) (2.1-2)
(1.1) Wszyscy też poszli za nim w podwórze, on zaś z Pietrkiem wywodził z chlewu opierającego się silnie wieprzka. (1.2) Droga wywiodła ich za miasto. (1.3) (…) opowiadał o domowych w kraju wypadkach, stąd wywodził wnioski, układał zamiary, a opowiadał żywo, bo wszystko, jak igłę magnesową do północy, do własnych kierował korzyści. (1.4) Potem długo wywodził, jaki to z tego będzie profit, jakie to dobrodziejstwo oświata, jak to urzędy jeno myślą dzień i noc, bych tylko narodowi przyjść z pomocą (…) (2.2) Laura wywodzi się z rodziny inteligenckiej. (2.2) Kawa espresso wywodzi się z Mediolanu.
(2.1) wywodzić się z +
wodzić wywodzenie , wywód
(1.4) zwykle ; (2.1-2) zwykle
angielski: (1.3) lead out, argue; (2.1) come from, derive; (2.2) originate, derive arabski: (2.1) عرق esperanto: (1.3) elkonduki, dedukti; (2.1) deveni; (2.2) deveni jidysz: (2.1) שטאַמען (sztamen); (2.2) שטאַמען (sztamen) niemiecki: (1.1) ausführen, hinausführen; (2.1) herleiten; (2.2) von abstammen