αντάρτης ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) partyzant (1.2) zbrojny buntownik, powstaniec (1.3) bojownik nieregularnej formacji wojskowej zwalczającej istniejący system władzy lub ustrój lub walczący przeciw wojskom okupacyjnym (1.4) bojownik formacji ruchu oporu z okresu drugiej wojny światowej (1.5) osoba odważna, obdarzona inicjatywą, jednocześnie niekonformistyczna i wyróżniająca się niepokornym duchem (1.6) kandydat w wyborach parlamentarnych, niezależny lub jeśli partia polityczna do której należy, nominowała innego kandydata. (1.7) mąciwoda, mąciciel, wichrzyciel
(1.1-6) M10,
(1.1) Στην περίοδο της κατοχής o παππούς μου ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ. Πολεμούσε τους κατακτητές. → W okresie okupacji mój dziadek był partyzantem ELAS. Walczył z okupantami.albo zbrojnym konspiratorem – jeśli należał do miejskiego oddziału ELAS
(1.1) επαναστάτης (1.2) πολεμιστής, επαναστάτης (1.4) μαχητής, πολεμιστής
αντάρτισσα , ανταρτικό , ανταρτοπόλεμος , ανταρσία ανταρτεύω ανταρτικός
(1.1) < < → podnosić przeciw
(Wielki) Słownik Języka Nowogreckiego, s.198, wyd. G. Babiniotis, Ateny 2008, ISBN 978–960–89751–6-3