__TOC__ kenna ()
czasownik przechodni (1.1) uczyć, nauczać (1.2) winić, obwiniać czasownik nieprzechodni (2.1) czuć (2.2) kenna til → czuć ból
(1-2) að kenna, kenndi, kennt ()
(1.1) Vinur minn kennir útlendingum íslensku. → Mój przyjaciel uczy obcokrajowców islandzkiego. (1.2) Þeir kenndu honum um ósigur. → Obwiniali go za przegraną. (2.2) Konan kenndi til í hægra læri. → Kobietę bolało prawe udo.
(1.1) kenna e-m e-ð (1.2) kenna e-m um e-ð (2.1) kenna + (2.2) kenna til +
(1.2) áfellast
kennari, kennd, kenning, kennsla kenndur kenna sér einskis meins • þar kennir ýmissa grasa/þar kennir margra grasa
kenna ()
kena
czasownik (1.1) poznać (1.2) znać
(1.2) czas przeszły prosty kannt, imiesłów czasu przeszłego gykannt
(1.1) dyrkenna