Wincenty () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna (1.1) ;
(2.1) ; , , od: Wincenta
(1.1)
(1.1) – Wie pani, on miał wizję Polski – mówi pan Wincenty, osiemdziesięciodwuletni elegancki pan w muszce.
(1.1)
Wincenta , Wincencja , Wincentyna , Wincenciusz , Wincentyn , Wincentia Wicek , Wicuś
gdy na Wincentego i nawrócenie Pawła pogoda świeci, spodziewajcie się dobrego lata, dzieci
(1.1) < < Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 750. → wygrać, pokonać
(1.1) imię synonimiczne z imieniem Wiktor (1.1)
angielski: (1.1) Vincent baskijski: (1.1) Bikendi, Bingen, Bizente, Bixintxo białoruski: (1.1) Вікенцій (Vìkencìj) duński: (1.1) Vincent , Vincents , Vincentz francuski: (1.1) Vincent hiszpański: (1.1) Vicente kataloński: (1.1) Vicenç , Vicent litewski: (1.1) Vincentas łaciński: (1.1) Vincentius nowogrecki: (1.1) Βικέντιος (Bikéntios) rosyjski: (1.1) Викентий (Vikentij) szwedzki: (1.1) Vincent , Vincentius węgierski: (1.1) Vince wilamowski: (1.1) Vinca włoski: (1.1) Vincenzo