orzeczenie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) część zdania informująca o czynności lub stanie podmiotu (1.2) jakaś opinia, osąd, ekspertyza (1.3) rozstrzygnięcie danej sprawy przez organ państwa działający w ramach swej kompetencji
(1.1-3)
(1.1) W języku polskim związek główny podmiotu logicznego z orzeczeniem jest związkiem rządu. (1.2) Budynek był w tak złym stanie technicznym, że administrator wystąpił do eksperta o orzeczenie techniczne, aby zadecydować o remoncie albo nawet o rozbiórce. (1.3) Od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji można się odwołać.
(1.1) orzeczenie proste • orzeczenie złożone • orzeczenie analityczne • orzeczenie imienne (1.2) orzeczenie techniczne / mykologiczno-budowlane (1.3) orzeczenie sądu / organu administracji • uchylić / unieważnić / wydać / opublikować / ogłosić orzeczenie • glosa do orzeczenia
(1.2) opinia, osąd, ekspertyza
(1.3) decyzja administracyjna, postanowienie, wyrok
orzecznictwo , orzecznik , orzeczniczka , orzekanie , rzeczenie orzekać , orzec , rzec orzeczeniowy, orzecznikowy, orzeczniczy, rzeczony
angielski: (1.1) predicate; (1.2) opinion, statement; (1.3) judgement, ruling białoruski: (1.1) выказнік duński: (1.1) udsagnsled ; (1.3) afgørelse esperanto: (1.1) predikato; (1.3) verdikto francuski: (1.1) prédicat hiszpański: (1.1) predicado ; (1.2) dictamen , veredicto , opinión ; (1.3) sentencia , fallo , resolución interlingua: adjudication islandzki: (1.1) umsögn japoński: (1.1) 述語 (じゅつご) kazachski: (1.1) баяндауыш; (1.3) қарар, қаулы, билік niderlandzki: (1.1) gezegde niemiecki: (1.1) Prädikat ; (1.2) Befund ; (1.3) Spruch , Entscheid nowogrecki: (1.1) ρήμα , κατηγόρημα polski język migowy: rosyjski: (1.1) сказуемое ; (1.2) мнение , суждение ; (1.3) решение / постановление , приговор (суда) szwedzki: (1.1) predikat ; (1.3) avgöra węgierski: (1.1) állítmány