rumak ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) rasowy koń wierzchowy (1.2) koń bojowy pochodzący z europejskiej części Turcji
(1.1)
(1.1) A jednak stało się! Powiedziałem tej bladolicej dziewczynie, że ją kocham, i jutro slę mego groma Leonarda na siwym rumaku do jej babki z epistołą błagającą, aby wstawiła się za mną do jej matki etc., etc., aby na koniec rączka panny Wacławy została własnością twego wiernego sługi. (1.1) W połowie miesiąca boska Selene kąpie się w Oceanie i ubrana w szaty świetliste, zaprzęga jasne rumaki do wozu, z którego lecą dalekie promienie.
(1.1) jeździć na rumaku • maść rumaka (nie kolor!) • ujeżdżać rumaka • siodłać rumaka
(1.1) wierzchowiec
(1.1) muc, szkapa
(1.1) koń
rumaczy
< Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 118.
(1.1) stępak, ogier
angielski: (1.1) steed, courser czeczeński: (1.1) дин; (1.2) дин hiszpański: (1.1) corcel irlandzki: (1.1) each nowogrecki: (1.1) άτι nowopruski: (1.1) russ , zirgs rosyjski: (1.1) скаку́н , конь staropruski: (1.1) russis ukraiński: (1.1) рума́к , скаку́н