wybitny () , ,
przymiotnik (1.1) wybijający się ponad przeciętność, górujący nad otoczeniem, nieprzeciętny, niezwykle uzdolniony (1.2) o dużym nasileniu, znaczny, wyraźny
(1.1-2)
(1.1) Fryderyk Chopin był wybitnym pianistą. (1.1) Ta symfonia to wybitne dzieło. (1.2) Stwierdzono wybitną poprawę sytuacji gospodarczej.
(1.1) wybitny artysta • wybitne dzieło (1.2) wybitna poprawa
(1.1) eminentny, wielki, genialny (1.2) dobitny, wydatny
(1.1) przeciętny, słaby, mierny (1.2) mały, słaby
wybitnie wybijać się wybitność wybitnie
angielski: (1.1) remarkable, eminent, prominent, outstanding arabski: (1.1) جيد, وجيه, بارز baskijski: (1.1) bikain; białoruski: (1.1) выдатны, выбітны duński: (1.1) fremragende esperanto: (1.1) eminenta fiński: erinomainen francuski: (1.1) éminent hiszpański: (1.1) excelente, eminente, extraordinario; łaciński: (1.1) insignis, memorabilis niderlandzki: (1.1) uitstekend niemiecki: (1.1) ausgesprochen, außerordentlich, überragend portugalski: (1.1) eminente rosyjski: (1.1) выдающийся szwedzki: (1.1) framstående, enastående, betydande, utomordentlig, eminent; (1.2) markant, avsevärd, betydande, påfallande, tydlig ukraiński: (1.1) видатний włoski: (1.1) egregio, eminente