shout ()
,
rzeczownik policzalny (1.1) krzyk (1.2) okrzyk czasownik (2.1) krzyczeć
(1) shout; shouts (2) shout, shouted, shouted, shouts, shouting
(1.1) She heard a shout and stopped. → Usłyszała krzyk i zatrzymała się. (1.2) The decision was greeted with shouts of protest from the opposition. → Decyzja została przyjęta okrzykami protestu ze strony opozycji. (2.1) You don't have to shout at me. → Nie musisz na mnie krzyczeć. (2.1) Andrew rushed out of the house, shouting with fear. → Andrzej wybiegł z domu krzycząc ze strachu.