zaufać ()
, ,
czasownik nieprzechodni dokonany ( brak) (1.1) powierzyć swoje sprawy osobie lub instytucji, której się ufa (1.2) uznać, że czyjeś słowa, informacje są prawdziwe (1.3) uznać, że ktoś posiada jakieś umiejętności i potrafi je odpowiednio wykorzystać
(1.1)
(1.1) Po tym, jak mnie oszukałeś, nie potrafię ci już zaufać.
ufanie , ufność , dufanie , zaufanie , zaufany ufać , dufać ufny, zaufany
(1.1) rosyjski: (1.1) доверить słoweński: (1.2) zaupati ukraiński: (1.1) довірити