kompromis () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) sposób zakończenia dyskusji lub sporu, w którym obie strony rezygnują z części swoich żądań, chcąc zawrzeć porozumienie;
(1.1)
(1.1) Wiele osób uważa, że osiągnięcie kompromisu jest korzystne dla obu stron.
(1.1) osiągać kompromis • zgadzać się na kompromis • dochodzić do kompromisu
(1.1) ugoda, konsensus; krakowski targ
kompromisowość kompromisowy kompromisowo
angielski: (1.1) compromise arabski: (1.1) حل وسط, اتفاق وسط białoruski: (1.1) кампраміс bułgarski: (1.1) компромис czeski: (1.1) kompromis duński: (1.1) kompromis francuski: (1.1) compromission interlingua: (1.1) compromisso islandzki: (1.1) málamiðlun japoński: (1.1) 和解 niemiecki: (1.1) Kompromiss norweski (bokmål): (1.1) kompromiss norweski (nynorsk): (1.1) kompromiss rosyjski: (1.1) компромисс słowacki: (1.1) kompromis szwedzki: (1.1) kompromiss turecki: (1.1) uzlaşma ukraiński: (1.1) компроміс włoski: (1.1) compromesso
kompromis ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) kompromis
(1.1)
kompromis () lub
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) kompromis
(1.1) et kompromis, kompromiset/kompromis'et, kompromiser/kompromis'er/kompromisser, kompromiserne/kompromis'erne/kompromisserne
(1.1) Det er i legen, at børnene udvikler empati, lærer at forhandle, indgå kompromisser samt løse konflikter. → To w zabawie dzieci rozwijają empatię, uczą się negocjować, zawierać kompromisy oraz rozwiązywać konflikty.
(1.1) indgå/finde et kompromis → zawrzeć/znaleźć kompromis
kompromis ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kompromis