__TOC__ slump ()
czasownik (1.1) ciężko opaść (1.2) spaść rzeczownik (2.1) kryzys
(1.1) Sachs slumped the chair.J. Deaver: The Bone Collector → Sachs opadła na krzesło.
slump ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) przypadek, traf
(1.1) en slump, slumpen, slumpar, slumparna
(1.1) av en slump → przez przypadek • på en slump → na chybił trafił • slumptal, slumptalstabell
slumpmässig slumpvis slumpa