ślepiec ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) niewidomy, ślepy mężczyzna rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) gryzoń z rodziny ślepcowatych;
(1.1) (2.1)
(1.1) Wczoraj obok mnie przeszedł ślepiec.
(1.1) ślepy, niewidomy
(1.1) osoba z niepełnosprawnością, OzN, niepełnosprawny, człowiek z dysfunkcją (2.1) gryzoń
ślepięta , ślepie , ślep , ślepota , ślepiota , ślepy , ślepak , ślepień , ślepica , ślepik , ślepcowate , ślepnięcie , oślepnięcie , oślepianie , oślepienie ślepnąć , ślepić , oślepnąć , oślepiać , oślepić ślepy, ślepawy, półślepy ślepo, ślepawo
Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 19.
białoruski: (1.1) сляпак ; (2.1) сляпыш , сляпак bułgarski: (1.1) слепец niderlandzki: (1.1) blinde rosyjski: (1.1) слепец ; (2.1) слепыш ukraiński: (1.1) сліпець ; (2.1) сліпак włoski: (2.1) salpace