wrzeć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( zawrzeć) (1.1) gotować się, bulgotać od gorąca (1.2) burzyć się, niepokoić się czasownik niedokonany (2.1) napierać, przeć, cisnąć (2.2) rwać się do kogoś, dyszeć gniewem, ostrzyć zęby
(1) lub: (2) wrze|ć , wyjątki: czas teraźniejszy 1 os. lp. wrę, czas przeszły: warł, warli
(1.1) Poparzyłem się wrącą zupą. (1.2) Tłum zgromadzony na wiecu wrze i rzuca kamieniami w okna budynków rządowych. (1.2) Graj, nie żałuj strun // A niech tam na sali wrze // Niech dowiedzą się, jak gra polski bluesmanGayga: Graj, nie żałuj strun, 1987 (2.2) Byłoby przyszło do krwi, tak już na siebie warli.
(2.1) wrzeć + (2.2) wrzeć na +
(1.1) kipieć
(1) war, wywar, odwar, wrzątek, wrzenie, zawrzeć (2) przywrzeć
(1) (2)
angielski: (1.1) boil baskijski: (1.1) irakin czeski: (1.1) vařit esperanto: (1.1) boli hiszpański: (1.1) hervir łaciński: (1.1) inferveo, invervesco rosyjski: (1.1) кипеть szwedzki: (1.1) sjuda, koka ukraiński: (1.1) кипіти