świerszcz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) skaczący owad polny, wydający charakterystyczne dźwięki; (1.2) określenie podobnych owadów polnych, skaczących lub cykających (np. konika polnego, pasikonika) rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) człowiek drobny, szczupły, delikatny rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (3.1) rodzaj armatyKazimierz Nitsch, Z badań nad językiem polskim (z literatury chorwackiej), „Poradnik Językowy” nr 4/1908, s. 53. o najmniejszym wagomiarze wśród używanych w XVI-XVII wiekuWłodzimierz Kwaśniewicz, 1000 słów o dawnej broni palnej, Wydawnictwo MON, Warszawa 1987, ISBN 83-11-07350-3, s. 18.
(1.1)
(1.1) Po zapalczywym świegocie ptactwa na drzewach nastąpiło tłumliwe ćwierkanie świerszczy w trawach; coraz cichszą stawała się w powietrzu muzyka owadów, coraz głośniej rozlegał się nad wysokimi gniazdami klekot bliskich odlotu bocianówEliza Orzeszkowa: ...I pieśń niech zapłacze..
(1.1) świerszcz polny / domowy • cykanie / ćwierkanie świerszcza
(1.1) ćwiercz (2.1) chuchro, mizerak, słabeusz
świerszczowate świerszczyk świerszczeć
(1.1) świerszcz za kominem
<
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Owady
angielski: (1.1) cricket baskijski: (1.1) kilker białoruski: (1.1) цвыркун bośniacki: (1.1) cvrčak bułgarski: (1.1) щурец chorwacki: (1.1) cvrčak czeski: (1.1) cvrček esperanto: (1.1) grilo francuski: (1.1) grillon hiszpański: (1.1) grillo jidysz: (1.1) גריל (gril) niemiecki: (1.1) Grille nowogrecki: (1.1) τριζόνι , γρύλος portugalski: (1.1) grilo rosyjski: (1.1) сверчок szwedzki: (1.1) syrsa turecki: (1.1) cırcır böceği ukraiński: (1.1) цвіркун wilamowski: (`1.1) gryłł włoski: (1.1) grillo