kieł ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ząb między siekaczami a zębami trzonowymi; (1.2) gruby, wyrośnięty kiełek rośliny (1.3) element urządzeń podpierający przedmiot i ustalający jego oś obrotu, występujący np. w tokarkach i szlifierkach
(1.1-3)
(1.1) Potykałem się co chwila, upadałem, a zgłodniała czereda rozjuszonych bestii już, już dosięgała mnie swymi kłami.
(1.1) wyszczerzyć kły • ostre kły
(1.1) kęs, kłaniec
(1.1) ząb
kiełkowanie , kiełek
ostrzyć kły
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Zwierzęta
angielski: (1.1) canine tooth, tusk, cuspid, fang; (1.2) seedling baskijski: (1.1) letagin białoruski: (1.1) ікол , бівень czeski: (1.1) špičák esperanto: (1.1) kojnodento, kanino fiński: (1.1) kulmahammas hiszpański: (1.1) canino , (u zwierząt) colmillo interlingua: (1.1) canin japoński: (1.1) niderlandzki: (1.1) hoektand niemiecki: (1.1) Eckzahn pali: (1.1) danta rosyjski: (1.1) клык , бивень szwedzki: (1.1) u człowieka hörntand , u zwierząt huggtand ukraiński: (1.1) ікло węgierski: (1.1) szemfog wilamowski: (1.1) eḱḱcōn