darń () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zwarty splot trawy, czasem wraz z innymi roślinami, silnie związany z wierzchnią warstwą gleby; pocięta na płaty używana jest jako umocnienie skarp, nasypów, mogił; (1.2) splot korzeni oraz pędów roślin (nie traw) tworzących ścisłą powierzchnię na ziemi lub wodzie
(1.1-2)
(1.1) Oprócz tego szczątka budowli sczerniałego na horodyszczu nie było nic: ani drzewa, ani kamienia, pokrywała je darń, skąpe zioła i stare kretowinyJ. I. Kraszewski: Stara baśń..
(1.1) pokryty darnią (1.2) darń leśna
(1.1) darnina
(1.1) gleba
darniówka drzeć darniowy
, ; od tego samego pierwiastka, który tkwi w czasowniku drzećRoztrząsania, „Poradnik Językowy” nr 4/1912, s. 72.
angielski: (1.1) sod białoruski: (1.1) дзёран bułgarski: (1.1) чим hiszpański: (1.1) tepe litewski: (1.1) veja , velėna węgierski: (1.1) gyeptégla, gyep wilamowski: (1.1) roza , rōza włoski: (1.1) piota , zolla