trącać ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( trącić) (1.1) szturchać, lekko uderzać czasownik zwrotny niedokonany trącać się ( trącić się) (2.1) lekko uderzać siebie nawzajem (2.2) stukać kieliszkiem o kieliszek współbiesiadnika podczas picia alkoholu
(1-2)
(1.1) Stanął za dziewczyną i lekko trącał ją w ramię, ale ona nic nie czuła. (2.2) – Niech mu pójdzie na zdrowie! – szepnął trącając się z najbliższymiWładysław Reymont Ostatni sejm Rzeczypospolitej, 1913. (2.2) Podziwiali tedy jego siłę, on zaś trącał się z nimi kielichem […]Henryk Sienkiewicz, Krzyżacy, 1900
(1.1) kuksać, potrącać, szturchać;
trącanie , trącenie potrącać , potrącić , strącać , strącić , wytrącać , wytrącić
(1.1) pies trącał
angielski: (1.1) jostle chiński standardowy: (1.1) 碰 (pèng); (2.1) 碰 (pèng); (2.2) 碰 (pèng) duński: (1.1) at skubbe francuski: (1.1) heurter jidysz: (1.1) שטופּן (sztupn); (2.1) שטופּן זיך (sztupn zich); (2.2) קלאַפּן זיך (klapn zich), צוקלאַפּן (cuklapn) rosyjski: (1.1) толка́ть; (2.1) толка́ться; (2.2) чо́каться szwedzki: (1.1) knuffa, puffa, putta