помеха ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) przeszkoda, utrudnienie (1.2) zwykle w zakłócenia, szumy, trzaski; śnieg (o telewizorze)
(1.1-2)
(1.1) Стройки из досадной помехи стали этакой развивающейся достопримечательностью Берлина. → Prace budowlane z przykrego utrudnienia stały się swego rodzaju rozwijającą się turystyczną wizytówką Berlina. (1.1) Ни дождь, ни грязь не были помехой. → Ani deszcz, ani śnieg nie stanowiły przeszkody. (1.2) (rozmowa telefoniczna) – Говори громче! На линии какие-то помехи и я ничего не слышу! → – Mów głośniej! Na linii są jakieś trzaski i nic nie słyszę!
(1.1) быть кому-то помехой → być komuś przeszkodą, przeszkadzać komuś