alibi

alibi () , , ,

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) niezbity dowód czyjejś nieobecności w miejscu przestępstwa w czasie jego popełnienia;

(1.1)

(1.1) Policja nie może mi niczego zrobić, bo mam alibi.

(1.1) mieć alibi

(1.1) wymówka, usprawiedliwienie

Marta Jurkowlaniec, Terminoelementy w języku kryminalistyki, w: Debiuty Naukowe II. Terminologia – translatoryka – terminografia, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 2008, s. 81. → gdzie indziej

angielski: (1.1) alibi baskijski: (1.1) alibi, zurigarri białoruski: (1.1) алібі bułgarski: (1.1) алиби czeski: (1.1) alibi duński: (1.1) alibi esperanto: (1.1) alibio francuski: (1.1) alibi hiszpański: (1.1) coartada interlingua: (1.1) alibi niemiecki: (1.1) Alibi nowogrecki: (1.1) άλλοθι rosyjski: (1.1) алиби słowacki: (1.1) alibi szwedzki: (1.1) alibi ukraiński: (1.1) алібі włoski: (1.1) alibi

alibi ()

rzeczownik (1.1) alibi

alibi ()

rzeczownik (1.1) alibi

(1.1) Poliziak ezin diezadake ezer egin, alibia dut eta. → Policja nie może mi niczego zrobić, bo mam alibi.

(1.1) zurigarri

alibi ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) alibi

alibi ()

(1.1) alibi

alibio

alibi ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) alibi

(1.1) alibi; alibis

alibi ()

rzeczownik (1.1) alibi (1.2) wymówka

alibi ()

przysłówek (1.1) gdzie indziejLexicon Latino–Polonicum — Słownik łacińsko–polski. Na wzór słownika Jakóba Facciolati przez X. Floryana Bobrowskiego ułożony, Wilno, 1822, s. 51

(1.1) ibi

ibi ubi alius

alibi ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) alibi

(1.1)

(1.1) dokázať alibi • mať alibi

alibizmus , alibista , alibistka alibistický alibisticky

alibi ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) alibi

(1.1) ett alibi, alibit, alibin, alibina

(1.1) bevisa sitt alibi → wykazać (udowodnić) swoje alibi

alibi ()

rzeczownik (1.1) alibi (1.2) usprawiedliwienie

alibi ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) alibi (1.2) usprawiedliwienie