ustnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) część papierosa lub fajki trzymana w ustach podczas palenia (1.2) część instrumentu dętego w postaci rurki trzymanej w ustach lub przykładanej do nich w celu wdmuchania powietrza; (1.3) część aparatu służącego nurkowi do oddychania rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) ryba z rodzaju
(1.1-3) (2.1)
(1.1) Ten palił papierosa, gryząc jego ustnik i systematycznie wypluwając na odległość kawałki papieruS. Żeromski, Zamieć.
(1.2) dziób
usta , usteczka ustniczek ustnikowy, ustny ustnie, bezustny, ustnikowy -usty, usto-
(1.2) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
angielski: (1.1) mouthpiece; (1.2) mouthpiece; (1.3) mouthpiece bułgarski: (1.1) мундщук ; (1.2) мундщук duński: (1.1) mundstykke ; (1.2) mundstykke ; (1.3) mundstykke francuski: (1.2) embouchure hiszpański: (1.1) boquilla ; (1.2) boquilla ; (1.3) boquilla rosyjski: (1.1) мундштук ; (1.2) мундштук szwedzki: (1.1) munstycke węgierski: (1.2) fúvóka włoski: (1.2) bocchino , imboccatura