buńczuczny () , ,
przymiotnik jakościowy (1.1) wyzywający, zaczepny, czupurny, zawadiacki, nadmiernie pewny siebie (1.2) epitet dostojnika lub dowódcy mającego prawo używania buńczuka jako oznaki godności i władzyWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 57.
(1.1)
(1.1) Mowa Hitlera w monachijskiej Löwenbraükeller jest buńczucznym, przeplatanym wulgarną ironią, usprawiedliwianiem się. (1.1) Nawet dyplomacja pruska tak buńczuczna, zajmowała wobec Wielkiej Brytanii stanowisko niezmiernie ostrożne.
(1.1) buńczuczna mina • buńczuczny młodzik • buńczuczne zapędy / zapowiedzi
(1.1) wojowniczy, zadziorny, zadzierzysty, chwacki, junacki; buńdziuczny
buńczuk , buńczuczność buńczucznie
angielski: (1.1) blasterous hiszpański: (1.1) soberbio, altivo, arrogante, orgulloso