łaźbić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) podbierać miód i wosk z barci, zostawiając pszczołom tyle, ile potrzeba im do przezimowania; ogólniej – oporządzać pszczoły na zimę;
(1.1)
(1.1) Bartnik od rana łaźbił gdzieś w lesie. (1.1) Dosyć tylko raz do roku pszczoły łaźbić. (1.1) …cokoli bywało, żył jako drzewniej, gaił na chyże, łaźbił szmery, dzierżał mrzeżę, w łomcy łowce dzielił; jegdy zasie pożeźcą, albo z chlebojedźce i uczęstniki swymi bieżał kędykole, chąśbą ni łupem nie gardził.…cokolwiek bywało, żył jak dawniej, drzewo na chatę gromadził, podbierał pszczoły, sieć w ręku trzymał, w lesie zdobycz myśliwską z towarzyszami dzielił; gdy zaś jako podpalacz, albo z czeladzią kędykolwiek przechodził, kradzieżą ani łupem nie gardził. (średniowieczna staropolszczyzna)
(1.1) łaźbić pszczoły
łaźbienie , łaźbiny , łaźbiec , łaźbień , leziwo wyłaźbić
(1.1) ; wyraz pochodzi od sposobu wchodzenia bartnika na drzewo bartne za pomocą leziwa, czyli powroza zaopatrzonego w ławeczkęJanina Leskiewicz, Zarys historii gospodarstwa wiejskiego w Polsce, Instytut Kultury Materialnej, Instytut Historii PAN, Wydawnictwa Rolnicze i Leśne, Warszawa 1964, s. 368; ławeczka taka to też łaźbień