ociec

ociec ()

, ,

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ojciec czasownik nieprzechodni dokonany ( ociekać) (2.1)

(1.1)

(1.1) Już tam ociec do swej Basi mówi zapłakany: „słuchaj jeno, pono nasi biją w tarabany”Józef Wybicki, Mazurek Dąbrowskiego..

(1.1) ojciec, tata (2.1) ocieknąć

ociekacz nie to ociec, co spłodził, lecz ten, co wychowa

(1.1) od , od (1.1) źródłosłów dla (1.1)

(1.1) Wyraz ten był używany do XVI wieku. (1.1) Pierwotne formy deklinacyjne otca, otcu itd. zmieniły się na oćca, oćcu pod wpływem mianownika. W XVI w. rozpowszechniły się formy ojca, ojcu oraz mianownik ojciec.

(1.1) (2.1)