__TOC__ goj ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) określenie używane przez żydów w stosunku do innowiercówHoracy Safrin, Przy szabasowych świecach. Wieczór drugi, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1981, s. 191., np. chrześcijan; (1.2) drągal, dryblas, cymbał (1.3) chłop (ze wsi)Anna Tyrpa, Giaury, goje, gadzie i gorole – my i reszta świata, w: Historia języka, dialektologia, onomastyka w nowych kontekstach interpretacyjnych pod red. Renaty Przybylskiej, Macieja Raka, Agaty Kwaśnickiej-Janowicz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2018, s. 220. (1.4) ktoś wredny, człowiek, z którego nie ma pożytku
(1.1-2)
(1.1) Nie wiem, dlaczego kupujący goj, tym razem spostrzegając wybornie omyłkę Szymszela, nie sprostował jej, lecz, przeciwnie, przenajspokojniej z niej skorzystałEliza Orzeszkowa: Silny Samson.. (1.2) Przecież on przeklął mnie strasznym, wielkim słowem, że ja z gojem tak się prowadzę! Wujcio jest stary, okropnie nabożny…Andrzej Strug, Fortuna kasjera Śpiewankiewicza, Warszawa 1996, s. 56. (1.2) Wyrósł na wielkiego goja, ale rozumu to mu brak.
(1.1) szabes goj
(1.1) goim
(1.1) starozakonny, gudłaj
gojka gojowski, gojowaty, gojski
(1.1) (goyim), od (goy) → lud, naród, poganie, być może poprzez (goj) (1.2) od (1.1)
(1.3) angielski: (1.1) gentile baskijski: (1.1) jentil esperanto: (1.1) gojo, prepuciulo, nehebro, ne–judo jidysz: (1.1) גוי (goj) niemiecki: (1.1) Goi
goj ()
(1.1) goj
gojo, gojino goja