онъ

__TOC__ онъ ()

ⱁⱀⱏ

onŭ

zaimek osobowy, rodzaj męski (1.1) on zaimek wskazujący, rodzaj męski (2.1) tamten, ów

(1.1, 2.1)

(1.1) врагꙑ его облѣкѫ въ стоудъ • а на ономь процвьтетъ свѩтꙑни моѣKsięga Psalmów 131:18 → Odzieję wstydem jego nieprzyjaciół, a nad nim zabłyśnie jego korona. (1.1) … богъ живетъ въ немъ • и онъ въ боѕѣ1 List św. Jana → … Bóg trwa w nim, a on w Bogu. (2.1) вамъ естъ дано вѣдѣти таинаа цѣсарьствиѣ божиѣ • ѡнѣмъ же вънѣщънимь въ притъчахъ вьсѣ бꙑваѭтъEwangelia wg św. Marka 4:11 → Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach.

(2.1) овъ

odziedziczone z → tamten, ów, z → tamten, ów → tamten, → tamten

zaimek ten pierwotnie był zaimkiem wskazującym i wyparł pierwotny zaimek osobowy и/ꙗ/ѥ → on/ona/ono, który zachował się tylko w formach niemianownikowych

онъ ()

onŭ

zaimek osobowy, rodzaj męski (1.1) on

(1.1)

(1.1) и

źródłosłów dla: > , , • odziedziczone z → tamten, ów, z → tamten, ów → tamten, → tamten