apostata () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba, która porzuciła swoją religię albo jej przekonania i zasady
(1.1)
(1.1) Ostatecznie uznano go za apostatę i wykluczono ze wspólnoty.
(1.1) odstępca, odszczepieniec
(1.1) nawróceniec, nawrócony, neofita, prozelita
(1.1) niewierzący
(1.1) syn marnotrawny, zbłąkana owieczka, heretyk
apostazja apostatka apostatyczny
angielski: (1.1) apostate arabski: (1.1) مرتد baskijski: (1.1) apostata białoruski: (1.1) вераадступнік bułgarski: (1.1) вероотстъпник esperanto: (1.1) apostato francuski: (1.1) apostate hiszpański: (1.1) apóstata interlingua: (1.1) apostata łaciński: (1.1) apostata macedoński: (1.1) вероотстапник niemiecki: (1.1) Apostat nowogrecki: (1.1) αποστάτης rosyjski: (1.1) апостат , вероотступник słowacki: (1.1) apostata tuvalu: (1.1) aposetate ukraiński: (1.1) апостат , віровідступник węgierski: (1.1) aposztata
apostata ()
rzeczownik (1.1) apostata
apostasia
apostata ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) apostata
(1.1)
(1.1) odpadlík
apostata ()
rzeczownik (1.1) apostata
apostasia
apostata ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) apostata (1.2) nicpoń, człowiek nikczemny, zły
(1.1) apostata, apostatae
(1.2) Qui dicit regi: Apostata; qui vocat duces impiosKsięga Hioba 34, 18 (tekst łac.) (pol.)? → Czy króla ktoś nazwie: Nicponiu, lub możnych określi: Zbrodniarze? (1.2) Homo apostata vir inutilis, graditur ore perversoKsięga Przysłów 6, 12 (tekst łac.) (pol.). → Człowiekiem nikczemnym jest i nicponiem, kto chodzi z kłamstwem na ustach.
apostato apostasis , apostasia , apostatio apostaticus
apostata ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) apostata
apostázia , apostáza apostatovať