triumf

triumf ()

, ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wspaniałe zwycięstwo, sukces (1.2) radość ze zwycięstwa, sukcesu (1.3) zwycięstwo jednej idei nad drugą (1.4) w starożytnym Rzymie: uroczysty wjazd zwycięskiego wodza do Rzymu; (1.5) atut

(1.1-5)

(1.3) Triumf rozumu nad przesądem jeszcze nie doszedł do skutku. (1.4) Rzymianie odróżniali wielki triumf (triumphus curulis) i wyższą od niego owację (ovatio). (1.5) Stolik przepuścił blotkę, a wtedy W przebił triumfem.

(1.1,3) zwycięstwo (1.1-4) tryumf

tryumf , triumfator / tryumfator , triumfatorka / tryumfatorka , triumfalizm , tryumfalizm triumfować / tryumfować , zatriumfować triumfalny, tryumfalny, triumfalistyczny, tryumfalistyczny triumfalnie, tryumfalnie, triumfalistycznie, tryumfalistycznie

angielski: (1.1) triumph; (1.2) triumph; (1.3) triumph; (1.4) triumph; (1.5) triumph arabski: (1.1) ظفر, فتح, انتصار, نصر bułgarski: (1.1) триумф ; (1.4) триумф esperanto: (1.1) triumfo; (1.2) triumfo; (1.4) triumfo interlingua: (1.1) triumpho; (1.4) triumpho kataloński: (1.1) triomf łaciński: (1.4) triumphus rosyjski: (1.1) триумф ; (1.4) триумф ukraiński: (1.1) тріумф ; (1.4) тріумф

triumf ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) triumf

(1.1)

triumfální triumfálně

triumf ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) triumf

triumf ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) triumf

triumf ()

rzeczownik (1.1) triumf

triumf ()

rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) zwycięstwo, wygrana

(1.1) en triumf, triumfen, triumfer, triumferna

(1.1) seger, viktoria, vinst