warkocz ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) splot zazwyczaj z trzech pasm włosów (1.2) coś zaplecionego tak jak warkocz (1.1) (1.3) coś długiego i wąskiego, wiszącego, ciągnącego się lub płożącego się (1.4) strumień gazów i pyłu wydobywający się z komety pod wpływem oddziaływania wiatru słonecznego;
(2.1) 2. od: warkotać
(1.1-4)
(1.1) Pamiętam Ulę, jak w podstawówce miała warkocz do pasa.
(1.1) długi / krótki / gruby / cienki warkocz • warkocz do kolan / do pasa • splatać / spleść / zapleść / zaplatać włosy w warkocz • nosić / mieć / zapleść / zaplatać warkocz (1.2) warkocz cebuli / czosnku (1.4) warkocz komety
(1.1) lub kosa (1.3) pasmo, smuga (1.4) ogon
(1.1) warkocz dobierany / dobieraniec
warkoczyk warkoczowy
(1.1) być może = → warkocz, zaplecione włosy < Marek Stachowski, Karpatyzm leksykalny, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego” nr 1273 = „Prace Językoznawcze” zesz. 122, 2005, s. 181., od → pleść, splatać, → pleść, zaplatać, (vĕren) → sznur, lina, powróz (1.2) < (1.1)
(1.1)
angielski: (1.1) plait, plat, braid; (1.2) braid arabski: (1.1) ضفيرة ; (1.2) ضفيرة baskijski: (1.1) txirikorda białoruski: (1.1) каса́ czeski: (1.1) cop , pletenec ; (1.2) cop esperanto: (1.1) harplektaĵo, harplekto, harligo francuski: (1.1) tresse , natte ; (1.2) tresse ; (1.3) tresse hiszpański: (1.1) trenza ; (1.2) trenza , ristra ; (1.3) trenza interlingua: (1.1) tressa jidysz: (1.1) צאָפּ (cop) kaszubski: (1.1) cop kazachski: (1.1) бұрым kurmandżi: (1.1) kezî łaciński: (1.1) storea niemiecki: (1.1) Zopf , Flechte ; (1.4) Schweif nowogrecki: (1.1) πλεξίδα , κοτσίδα ; (1.2) πλεξίδα nowopruski: (1.1) kekstī rosyjski: (1.1) коса słowacki: (1.1) vrkoč staropruski: (1.1) kexti szwedzki: (1.1) fläta tetum: (1.1) dalis ukraiński: (1.1) коса węgierski: (1.1) copf, hajfonat wilamowski: (1.1) cöp włoski: (1.1) treccia