__TOC__ Kielce ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga, nazwa własna (1.1) miasto w Polsce, stolica województwa świętokrzyskiego;
(1.1) ,
(1.1) Legenda wiąże powstanie Kielc z Mieszkiem, synem Bolesława Szczodrego.
(1.1)
Kieleckie , kielczanin , kielczanka , Kielecczyzna , Kielczanin , Kielczanka kielecki, podkielecki
Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 305.
Dawniej brzmiał KlecJan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 2–3/1914, s. 34..
angielski: (1.1) Kielce jidysz: (1.1) Kieltz koreański: (1.1) 키엘체 litewski: (1.1) Kelcai łaciński: (1.1) Chielcum , Civitas Kielcensis rosyjski: (1.1) Кельце ukraiński: (1.1) Ке́льце węgierski: (1.1) Kielce
Kielce ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) Kielce
(1.1) Kielce;
(1.1)
Kielce ()
rzeczownik, nazwa własna (1.1) Kielce
kielcei kielcei