kumać ()

, ,

czasownik niedokonany ( brak) (1.1) rozumieć czasownik zwrotny niedokonany ( brak) (2.1) utrzymywać bliską znajomość, zażyłe stosunki (2.2) stawać się czyimś kumem lub kumą przez trzymanie dziecka do chrztu

(1.1) (2.1-2)

(1.1) Nic nie kumam z tego, co ta frania paple.

(1.1) chwytać, czaić, łapać (2.1) kolegować się, przyjaźnić się; kumplować się; fraternizować się; spoufalać się, poufalić się; być za pan brat, trzymać sztamę

kum , kuma , kumanie , pokumanie , skumanie pokumać , skumać się kumaty kum

kumać czaczę

francuski: (1.1) piger hiszpański: (1.1) pillar rosyjski: (1.1) врубаться