dwujęzyczny ()
, ,
przymiotnik (1.1) o człowieku: mówiący w dwóch językach (1.2) napisany w dwóch językach (1.3) zamieszkany przez ludność, która posługuje się dwoma językami
(1.1-3)
(1.1) Mój dziadek był dwujęzyczny, urodził się w Niemczech, ale większość życia spędził w Polsce, mówił więc po niemiecku i po polsku.
(1.1) człowiek dwujęzyczny (1.2) słownik dwujęzyczny (1.3) kraj dwujęzyczny
(1.1-3) dwujęzykowy
dwujęzyczność
angielski: (1.1) bilingual baskijski: (1.1) elebidun; (1.2) elebidun; (1.3) elebidun białoruski: (1.1) двухмоўны; (1.2) двухмоўны; (1.3) двухмоўны bułgarski: (1.1) двуезичен; (1.2) двуезичен czeski: (1.1) dvojjazyčný; (1.2) dvojjazyčný; (1.3) dvojjazyčný duński: (1.1) tosproget, bilingval fiński: (1.1) kaksikielinen; (1.2) kaksikielinen; (1.3) kaksikielinen francuski: (1.1) bilingue; (1.2) bilingue; (1.3) bilingue hiszpański: (1.1) bilingüe; (1.2) bilingüe; (1.3) bilingüe interlingua: bilingue kataloński: (1.1) bilingüe; (1.2) bilingüe; (1.3) bilingüe kazachski: (1.1) қостілді; (1.2) қостілді; (1.3) қостілді niemiecki: (1.1) zweisprachig nowogrecki: (1.1) δίγλωσσος; (1.2) δίγλωσσος; (1.3) δίγλωσσος rosyjski: (1.1) двуязычный; (1.2) двуязычный; (1.3) двуязычный słowacki: (1.1) dvojjazyčný, bilingvistický; (1.2) dvojjazyčný; (1.3) dvojjazyčný szwedzki: (1.1) tvåspråkig; (1.2) tvåspråkig; (1.3) tvåspråkig ukraiński: (1.1) двомовний; (1.2) двомовний; (1.3) двомовний węgierski: (1.1) kétnyelvű; (1.2) kétnyelvű, bilingvis; (1.3) kétnyelvű włoski: bilingue