__TOC__ knut ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) rodzaj bicza ze splecionych rzemieni; (1.2) uderzenie wymierzone knutem (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Uderzył więźnia czarnym knutem przez środek piersi. (1.1) – Wydaje mi się, że do pewnego gatunku ludzi nie dociera dobroć, tolerancja, metody perswazji. Oni potrzebują nad sobą silnego przewodnika z knutem w dłoni.
(knut) → bat, bicz
angielski: (1.1) knout
knut ()
rzeczownik (1.1) komar
knut ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) węzeł (związane liny) (1.2) węgieł
(1.1-2) en knut, knuten, knutar, knutarna
(1.1) knop
knyta
(1.2) inom knutarna • utom knutarna • utanför knutarna • inpå knuten • knut i knut • knut om knut • i knut med något • brinna i knutarna • gå bakom knuten • kila runt knuten