__TOC__ motyka ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) proste narzędzie rolnicze służące m.in. do spulchniania ziemi;
(1.1)
(1.1) Rolnik kopał motyką w ziemi.
(1.1) ,
(1.1) narzędzie
motykowanie motyczka motykować motykowy
porywać się z motyką na księżyc • porywać się z motyką na słońce
angielski: (1.1) hoe baskijski: (1.1) aitzur białoruski: (1.1) матыка bułgarski: (1.1) мотика chorwacki: (1.1) motika czeski: (1.1) motyka fiński: (1.1) kuokka francuski: (1.1) houe galicyjski: (1.1) sacha hiszpański: (1.1) azada japoński: (1.1) łaciński: (1.1) sarculum , sarculus niderlandzki: (1.1) schoffel niemiecki: (1.1) Hacke nowogrecki: (1.1) τσάπα pirahã: (1.1) tooxigi rosyjski: (1.1) мотыга słowacki: (1.1) motyka słoweński: (1.1) motika suahili: (1.1) jembe ukraiński: (1.1) мотика węgierski: (1.1) kapa wilamowski: (1.1) hau , hiöela, huø̄la włoski: (1.1) zappa
motyka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) motyka
(1.1)
motyčka
když pánbůh dopustí, i motyka spustí
motyka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) motyka
(1.1)
motyčka
keď Pánboh dá, aj motyka vystrelí • keď pánboh dopustí, aj motyka spustí