__TOC__ anledning ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) powód, przyczyna (1.2) okazja
(1) en anledning, anledningen, anledninger, anledningerne
(1.1) Amputation af fingre, bortset fra tommelfingeren, giver sjældent anledning til større funktionsproblemer. → Amputacja palców innych niż kciuk rzadko jest przyczyną większych problemów w funkcjonowaniu. (1.2) Den internationale dag mod homofobi og transfobi er en oplagt anledning til at lade eleverne diskutere normer og mangfoldighed og retten til selv at vælge sin seksualitet. → Międzynarodowy dzień przeciwko homofobii i transfobii to doskonała okazja, aby uczniowie mogli podyskutować o normach, różnorodności oraz prawie do samostanowienia o własnej seksualności.
(1) i anledning af → z powodu, z okazji
(1.1) årsag, grund (1.2) lejlighed
anledning ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) powód, przyczyna
(1.1) en anledning, anledningen; anledningar, anledningarna
(1.1) inte utan anledning → nie bez powodu
(1.1) orsak, skäl, grund
fraza przysłówkowa på förekommen anledning fraza przyimkowa med anledning av