cugle ()
,
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) rzemienne pasy służące do kierowania koniem
(1.1) ,
(1.1) Pierwszy i trzeci szwadron polski skrócił cugle. Broń do ataku!S. Żeromski: Popioły (1.1) Runął w śnieg i ledwo utrzymał cugle. Po chwili namacał końcem stopy strzemię i gnał za saniamiS. Żeromski: Popioły.
(1.1) lejce, wodze
popuścić cugle • wygrać w cuglach
esperanto: (1.1) brido francuski: (1.1) rêne hiszpański: (1.1) rienda interlingua: (1.1) brida, redina islandzki: (1.1) tögl łaciński: (1.1) habena niemiecki: (1.1) Zügel nowogrecki: (1.1) ηνίο wilamowski: (1.1) cyjgl , łacyl